உயிர்ப்பு

நேற்றைய மழை முழுதையும்
சுவடற்று குடித்தேன்
உடல் ஊறிய வெப்பத்தை
வாசனையாக்கி வெளியேற்றினேன்
என்னுள் தவிப்பாய் படரும்
வேர்களுக்கு முலை காட்டினேன்
ஆற்றின் மணல் பரப்பை
சிறிது ஈரமாக்கினேன்
குளம் குட்டைகளில்
கொஞ்சமாய் தேக்கி காட்சிப்படுத்தினேன்
உயிர் நீரை உறிஞ்ச
உடலெங்கும் இட்ட துளைகளுக்கும்
நீர் வார்த்தேன்
பாறைகளில் ஈரப்பசை ஒட்டினேன்
பழுப்பான என் குழந்தைகளை
பச்சையாக்கினேன்
இயல்பாகிப் போனது
மழை வரும் நாளில் நான்
மண்ணின் உடலாகிக் கொண்டிருப்பது.

நன்றி: வெயில்நதி

எனது கடல்

முதுகை கிழித்தது நத்தை
பிரதேசம் கடலாக விரிந்தது
கரை ஒதுங்கி அதிசயித்தேன்
என் வாசம் நுகர்ந்த அலை
அடுத்தடுத்து நெருங்க
கடலடைந்த நாட்கள் காட்சியானது
சிறார்கள் அலைகளைத் தாண்டி ஜெயித்தனர்
ஒருவன் மூதாதையரை
பிண்டமாக கரைத்துக்கொண்டிருந்தான்
ஈர யுவதிகள் சங்கு சேமித்தபடி
கடலை உறிஞ்சியபடி தனித்திருந்தவன்
அருகழைத்து கையளித்தான்
பிடி உப்பின் வெப்பத்தில்
கடல் காய்ந்தது.

காகமாதல்

எல்லோர் மீதும் என்ன கோபம்
தினமும் இந்த காக்கா
கா-விட்டுச் செல்கிறது
கேட்டவனின் தலை கோதி
முத்தத்தை பதிலாக்கினேன்
காத தூரம் நகர்ந்து
காக்காவானேன்...

அவ்வப்போது உதிரியாகப் படித்திருக்கிறென். ஆனால், தொகுப்பாக ந.பெரியசாமியின் கவிதைகளைப் படிக்கும்போது, உயரத்திலிருந்து தவறிவிழப்போகும் குழந்தையைப்போல நமது கவனத்தை ஈர்க்கிறது.
மனதோடு நேரடியாக எந்த இடைஞ்சலுமின்றி பேசுகின்றன இவருடைய கவிதைகள்.
உணர்வின் கொந்தளிப்பை தணித்து, அதை உருமாற்றி நிதானமாக மனதோடு பேசுகின்றன.
அது நம் மனதோடு பேசும் முறைகளினால்,
யாராலும் உதறிவிட்டுக் கடந்து செல்ல முடியாதென்ற ஒரு கட்டாயத்தை உருவாக்கி விடுகிறது.

அக்கறை, அன்பு, கருணை போன்ற வற்றுக்கு நிதானமான உணர்வுநிலையுடன்கூடிய இடம் வாழ்வில் அனைத்து தருணங்களுக்கும் அவசியமானது என்ற செய்தியை மிக அழகாக புனைந்து காட்டியிருக்கின்றன.
ந.பெரியசாமியின் ”மதுவாகினி”

nantri: Riyas Qurana