நன்றி: உயிர்மொழி

சுழலும் கண்களை
என்னுள் மையமிடச் செய்யும்
ஆளுமையற்றன்தான்
பொந்துகளை நிரப்பும்
மண்ணாகவேணும் இருக்க லாயக்கற்றவனல்ல...

சொருகும் சேலையின்
மடிப்பு கலையாதிருக்கவும்
மலர் சூடிக்கொள்ள
ராமனுக்கு அணிலென
ஊக்கு வாங்கிக் கொடுக்க
ஈரம் வழியும் கூந்தல் உலர்த்த
சாம்பிரணி புகையிடவும்
உதிரும் குரல்களை
பொத்தி பொத்தி அடைகாக்கவும்
நதி ஏந்தி செல்லும் மலராக்கி
ஆசைகொள்ளும் தூரம்
இதழ்களின் ஒத்தடங்களால்
உடலசதி போக்கிடவும்
பேரன்பு செலுத்தக்கூடியவன்தான்

என்ன செய்ய
நோக்கிடும் ஆண்டாள்கள்
தன் பீடத்தோடு பெயர்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்
இறைவனை நோக்கி...

நன்றி : உயிர்மொழி

உருவானார்கள் மகான்கள்
நெடிய தவத்தினால்
கெடுதிகளை கண்டுணர்ந்தார்கள்
உலகின் மீதான பற்றுதல்களால்
பிரகடனப்படுத்தினார்கள் விடாது
வழித்தோன்றியவர்களும் தொடர்ந்தனர்
கதை கவிதை ஓவியமென
தனக்குத் தெரிந்த மொழிகளில்
இயற்கையும் சொல்லிப்பார்த்தது
அதற்கான மொழியில்
நிலம் நடுங்கி புயல்கண்டு
சுனாமியாகி கொத்தாய் பறித்தும்
எதையும் செவிகொள்ளாது
சுயம் வளர்க்க தீரா பசியோடிருக்கும்
மயிராண்டிகளின் வாழ்வின் மீது
சாவகாசமாய் நின்று
நிறைவான மூத்திரம் பெய்வோம்...

தேவனின் கை தவழ்ந்த ஆடு

கொப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொம்பு
நீண்ட வாலோடும்
திமிர்த்துத் திரியும் காளையானேன்
இறக்கையிருந்தும் பறக்கவியலாது
ஒடுங்கிக்கிடந்த கறிக்கோழியாக
அவதரித்ததற்குப் பின்
சிறிது நேரம் கழிய
பாவப்பட்டவர்கள் பின்தொடர்ந்து வர
தேவனின் கைகளில் தவழும்
ஆட்டுக்குட்டியானேன்

ஆடு மாடு கோழிகளை ருசித்திராத
ஞாயிற்றுக் கிழமையின் இரவில்...

நன்றி: புன்னகை

இனி நான் தனியன்

சுருட்டப்படாத காலத்தின் அடையாளங்களோடு
விரிந்து கிடந்த படுக்கை
சிதறிக்கிடந்த சிகரெட் துண்டுகள்
காலி மதுக்குப்பிகள்
இருப்பை நெடிவீசி நிச்சயித்தன
கைரேகைகளின் அழுத்தம் தாளாது
நசிந்துகிடந்தன ரம்மி சீட்டுகள்
சூழலுக்கேற்ற ராகங்கள்
அலைபேசியில் கசிந்துகொண்டிருக்க
நிகழவிருக்கும் அறை நண்பனின்
திருமண உரையாடலின் நீட்சியில்
மது நாவை தடிமனாக்க
பிதற்றத் துவங்கினான்
தேற்றுதல்களை செவிகொள்ளாது
இவ்வறையில்
இனி நான் தனியனென...

நன்றி : புன்னகை